Voor twee mooie meisjes

My life… gastblog van Femke

Ik kreeg een ontroerende mail van Femke, vandaag is de uitgerekende datum van haar twee mooie dochters, maar Femkes buik is al veel te lang leeg. 

11 september. De dag dat het allemaal begon.

Ik bleek zwanger. Zwanger van een eeneiige tweeling. Moest ik nou blij zijn of bang? Diep in mijn hart was ik dolgelukkig, maar bang was ik voor de toekomst. Hoe moest ik het in godsnaam aan mijn vriend en familie vertellen?
Destijds was ik 20 jaar. Begonnen met een nieuwe studie en ik woonde al enige tijd op mezelf. De planning was dus niet bepaald goed. Tóch koos ik er voor om voor mijn kindjes te gaan zorgen. Het boeide me niet wat anderen zeiden. Niemand kon voor mij beslissen. Alleen ik. Mijn lichaam, mijn baby’s. Vanaf het eerste moment had ik al een groot moedergevoel. Verzorgen en beschermen. Dat zou ik voor de rest van mijn leven gaan doen.

TTS syndroom

Ik had de termijn van 20 weken behaald. Ik kon nu echt gaan genieten. Tenminste, dat dacht ik. Met 21 weken werd ik ziek. Mijn baby’s werden ziek. Helse pijn in mijn onderrug was het eerste symptoom. Mijn tweeling bleek het TTS syndroom te hebben. Een aandoening die voor 10% bij eeneiige tweelingen voor komt. In het begin van de zwangerschap was ik al op de hoogte gebracht dat er een kans was dat dit zou gebeuren, maar ik dacht 10% is niets. Dat gaat mij echt niet overkomen! Ik ga de hele zwangerschap voldragen. Daar was ik van overtuigd!
Toch overkwam het me wel. Waarom weet ik niet. Alles ging zo goed tot die ene dag. Ik werd met spoed gelaserd en de operatie was geslaagd, maar dit bleek van korte duur…

Geen tweeling meer

25 december, eerste kerstdag, ging ik naar het ziekenhuis, omdat ik zeker wilde zijn dat alles goed was met mijn dochters. Ik verwachtte niets ergs. Ik wilde gewoon zekerheid, want ik leefde continu in angst. Mijn angst werd werkelijkheid. Een van mijn dochters bleek te zijn overleden. Mijn wereld stortte in. Hoe moest ik hier ooit overheen komen? Een onmogelijke opgave. Ik was zo gewend aan het idee dat ik twee dochters zou krijgen en nu was dat er nog maar een. Natuurlijk was ik gelukkig dat ik nog een baby had, maar dat nam de pijn van het overlijden van mijn andere dochtertje niet weg.
“Misschien is dit wel beter voor je, Femke.”
Dit heb ik veel gehoord. Mensen weten gewoon niet wat ze moeten zeggen. Ik snap dat wel, want het is moeilijk. Moeilijk om je te verplaatsen in een verdriet dat jij nooit hebt gekend. Op dat moment kun je eigenlijk gewoon beter niets zeggen, want het was en is niet beter voor me. Het zal nooit beter voor me zijn.

Na vijf dagen in het ziekenhuis te hebben gelegen werd ik ontslagen en had ik een controle in Leiden. Mijn dochtertje was in een week tijd goed gegroeid en deed het goed. Ik ging met een goed gevoel naar huis, en was niet meer zo angstig als daarvoor. Ik probeerde te ontspannen en vooral positief te blijven dat alles goed zou komen.
Ik had het zo graag gewild. Zo graag wilde ik dat alles goed zou komen, maar het mocht niet zo zijn. 31 december braken mijn vliezen: de vliezen van mijn overleden kindje. Ik had nog hoop dat mijn andere dochter het zou gaan overleven. Mijn lichaam kon het niet meer aan en 1 januari begon het. Ik wist dat ik zou gaan bevallen van een overleden kindje en een kindje dat het niet zou gaan redden.

En toen was mijn buik leeg

Ik was bijna 23 weken zwanger en met die termijn doen de artsen in Nederland niets. Iets wat ik ze nog steeds kwalijk neem. Hoe konden ze mij nog een kindje laten verliezen? Al hadden ze maar iets geprogeerd. Mijn dochter heeft nog een uur geleefd en is daarna in mijn armen overleden. Ik heb ze Aaliyah en Noëza genoemd. Twee prachtige meisjes. Ik had zo graag met ze willen pronken, want ik was en ben heel trots op mijn twee mooie kindjes. 8 januari heb ik ze een mooi afscheid gegeven.

2015-05-02 02.06.37De ontmoeting tussen mij en mijn dochters is het mooiste wat me ooit is overkomen. Ze hebben mij mama gemaakt. Dat pakt niemand meer van me af. Ik ben een mama die niet voor haar kindjes kan zorgen. Een onzichtbare mama. Dat ben ik. Ik ben een moeder zonder kindjes.
Heel veel mensen weten niet in wat voor een hel ik heb geleefd. Ze zeggen wel dat ze me begrijpen, maar is dit ook echt zo? Ik kan die mensen op één hand tellen. Je denkt dat het overlijden van een kind het ergste is wat je kan overkomen, en dat is het ook echt. Ik ben twee kindjes verloren. Ik ben mijn dierbaarste bezit verloren. Het doet me pijn. Pijn dat mensen het nu al vergeten zijn. Pijn dat ze net doen alsof het niets is, want Femke moet door met haar leven en vooral niet meer stil staan bij haar dochters, want die zijn dood. “Femke’s tijd komt nog wel.” “Femke is nog jong.” Het is allemaal goed bedoeld, dat weet ik, maar veel mensen beseffen niet hoe kwetsend het is. Van anderen hoor je totaal niets. Zijn er totaal niet voor mij geweest. In situations like these you get to know who is worth staying in your life and who is not. Een wijze les die ik heb geleerd.

En nu…

Het leven gaat door terwijl dat voor mij een tijdje stil heeft gestaan. Ik word continu met baby’s en zwangere vrouwen geconfronteerd. In het begin kon ik het niet aan, maar de pijn begint minder te worden. Ik had nu, op dit moment moeten wandelen met de kinderwagen. Poepluiers moeten verschonen. Kleertjes voor ze kopen. Ze voeden. Noem maar op. Ik sta met lege handen, en dat doet verschrikkelijk veel pijn.
Toch kan ik nu, 4 maanden later, zeggen dat het beter met me gaat. Ik ben trots op mezelf. Trots dat ik het heb gered. Trots hoe ik met de situatie ben om gegaan. Ik doe het voor mijn kindjes en voor niemand anders. Ik zal doorgaan met mijn leven, maar ik doe het op mijn eigen manier. Ik weet zeker dat mijn dochters dat ook gewild zouden hebben, hun mama die door gaat met leven. Zonder mijn dochters en de lieve mensen om me heen had ik het nooit gered.

2015-05-02 02.05.04Vandaag, 6 mei was de uitgerekende datum. Een speciale, maar ook droevige dag. Vandaag vier ik dat ik twee engeltjes rijker ben geworden. Mama houdt intens veel van jullie. Jullie hebben mij mama gemaakt. Het meest bijzondere gevoel dat iemand mij ooit heeft gegeven. Je gaat pas echte liefde kennen als je moeder wordt, zeggen ze, maar dit is ook echt zo!!!
Lieve Aaliyah en Noëza, ik denk elke dag aan jullie en hoe het zou zijn geweest als jullie nu hier waren. Ik had jullie alles gegeven. Elke dag brand ik twee kaarsjes voor jullie en kus ik de urn. Zorg goed voor elkaar. Er komt een dag dat we weer samen zijn en dat ik voor jullie kan gaan zorgen. Ik kan niet wachten…

Liefs Femke

  119 comments for “Voor twee mooie meisjes

  1. Kim
    mei 6, 2015 at 8:46 am

    Wat een heftig verhaal… Maar wél heel erg mooi beschreven.
    Vandaag brand ik een kaarsje voor jouw en je mooie dochters.
    Sterkte!
    Liefs

    • Femke
      mei 9, 2015 at 11:50 am

      Dankjewel, wat lief! Ik waardeer het heel erg.

    • Respect♡
      mei 15, 2015 at 4:48 pm

      Wow Femke!!!Wat een verhaal En super mooi geschreven iniedergeval!!! Ik begrijp je héél goed… Sterkte xx Sophie

  2. Godelieve
    mei 6, 2015 at 9:46 am

    Tranen stromen over mijn wangen. Helaas een herkenbaar verhaal. Knap hoe je het opschrijft, weet dat het anderen troost biedt om jouw verhaal te lezen en jouw kracht te voelen. Vandaag brandt er hier niet alleen een kaarsje voor ons dochtertje, maar ook voor jou en je meisjes. Aaliyah en Noëza worden nooit vergeten. Dikke kus.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 11:52 am

      Dankjewel! Ik hoop dat ik mensen heb kunnen helpen door mijn verhaal te laten horen. Het is niet verkeerd om over je overleden kindje te praten. Ik wil jou ook heel veel sterkte wensen met het verlies van jullie dochtertje. Ik weet zeker dat ze nu alle 3 daarboven aan het spelen zijn

  3. mei 6, 2015 at 1:07 pm

    Oh wat erg… Ik weet niet goed wat ik moet schrijven…

    • Femke
      mei 9, 2015 at 11:53 am

      Het is ook moeilijk om iets te schrijven, dat begrijp ik volkomen! Toch bedankt dat je de moeite hebt genomen, veel mensen doen dat namelijk niet eens. Dankjewel Nathalie

  4. lina
    mei 6, 2015 at 1:08 pm

    Ook ik brand vandaag een kaarsje voor jou !! Een mooi maar heftig verhaal/gebeurtenis voor jou ! Op moederdag zal ik er ook ene voor je branden want ook mama’s die vlinderkindjes hebben mogen niet vergeten worden. Heel veel Sterkte xxx

    • Femke
      mei 9, 2015 at 11:54 am

      Dankjewel Lina, wat lief van je!

  5. Trotse mama
    mei 6, 2015 at 1:10 pm

    Ik herken mijzelf zo in het verhaal. Mensen die het al lang vergeten zijn, terwijl het voor mij pas net geleden is. Ik ben dan niet een tweeling verloren maar wel binnen 2 maanden mijn kerngezonde vader en mijn kerngezonde zoontje die 20+2weken in mijn buik heeft mogen groeien en leven. maar ook hij is na 20 minuten overleden. Mensen vergeten al snel wat van heftig verdriet het met zich mee neemt. Je moet lachen en doen alsof je het vergeten bent. Aan je kind zit namelijk nog geen herinnering. Maar dat is niet zo. Je hebt alleen maar herinneringen. en je schreeuwt iedere dag in jezelf zonder dat er een geluid uit komt. je bent kapot van verdriet. Ooit wordt het beter zegt men, ik hoop het van harte.
    mijn papa moet ik al missen vanaf 27-01-15 en mijn mooie knappe zoon vanaf 27-03-15
    Maar wat ben ik trots dat ik zijn dochter mocht/mag zijn en wat ben ik trots dat ik moeder ben van mijn lieve kleine Jack.
    Mijn zoon die op 9 feb 2015 al de naam van mijn vader heeft gekregen.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:03 pm

      Wat verschrikkelijk om je vader en zoontje in zo’n korte tijd te verliezen. Ik wil je heel veel sterkte toewensen. Wat een mooi gebaar dat je je zoontje hebt vernoemd na je vader. Ooit zijn jullie weer samen, nu zorgt jouw vader voor je zoontje. Je moet ergens in geloven anders kom je niet verder. Trek je vooral niks aan van anderen, want het is gewoon heel moeilijk om je te verplaatsen in een verdriet dat je nooit hebt gekend. Mensen gaan al snel door met hun leven, en dat is heel moeilijk. Daar weet ik alles van.
      Iedereen gaat anders om met verdriet. Veel mensen beseffen niet wat het is om een kindje te verliezen. Maakt niet uit hoe klein of groot. Het blijft je kindje waar je vanaf het begin al van bent gaan houden. Daarnaast ben jij ook nog je vader verloren. Wat een intens verdriet. Het wordt nooit beter, geloof me. Hoe kan het ooit beter worden zonder je vader én zoontje? Het verdriet en gemis zullen altijd blijven. Op een gegeven moment weet je er mee om te gaan en zullen de herinneringen die jij aan je vader en zoontje hebt je helpen om door te gaan met je leven. Heel veel sterkte XX

    • Nicole de Jong
      mei 11, 2015 at 10:07 am

      Jee wat verschrikkelijk om te lezen, zo droevig. Ik heb zelf mijn vader op 31/01/15 verloren en op 08/03/15 bevallen van een gezonde dochter. Ik heb veel verdriet dat mijn vader haar niet heeft kunnen zien, maar realiseer mij na het lezen van jouw verhaal dat het nóg erger had gekunt. Ik kan tenminste nog genieten van een klein meisje, en daar ben ik dankbaar voor. En ik denk stiekem dat pap haar nu kan zien….Heel veel sterkte de komende tijd met het verlies van 2 dierbaren…..

  6. Gemma
    mei 6, 2015 at 2:03 pm

    Wat een heftige gebeurtenis voor deze geweldige mama… ❤️
    Jouw prachtige engeltjes worden door vele herdacht vandaag!
    Lieve meisjes zorg maar goed voor jullie mama!
    Heel veel sterkte in het gemis❤️❤️

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:05 pm

      Dankjewel Gemma. Het troost me heel erg om zoveel lieve reacties van iedereen te krijgen. Ik weet dat ze voor hun mama zorgen. ❤

      • sandra
        september 6, 2015 at 12:20 pm

        wat is de site van jouw blog?

  7. Swiso
    mei 6, 2015 at 2:15 pm

    Lieve Femke,

    Helaas weet ik wat je voelt, en hoe hard de omgeving kan zijn met haar oordelen over wat wel en niet goed is. Ik vind het knap dat je het verdriet bewust ingegaan bent en de tijd geeft om het te verwerken. Alleen dan kan het een plekje krijgen. Bij mij is het allemaal 25 jaar geleden dat ik 3 kindjes heb moeten afstaan en ik heb het nog steeds niet verwerkt. Ga zo door en dan zal er vast en zeker een dag komen dat het geheel een plaatsje heeft gekregen. Ik, die je niet kent, ben ongelooflijk trots op je. Kanjer heel veel geluk, liefde en troost voor de toekomst dat is wat ik je wens.

    Een moeder van 3 sterretjes.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:10 pm

      Wat een lief bericht! Heel erg bedankt voor je lieve woorden. Ik ben het verdriet bewust in gegaan, omdat ik beslist niet wilde dat ik alles weg zou stoppen en het ooit op een later tijdstip in mijn leven terug zou komen. Ik heb het op mijn eigen manier gedaan. Soms ben ik bang dat ik er te weinig mee bezig ben, maar dat is helemaal niet zo. Ik brand elke dag twee kaarsjes en zodra ik wakker word en naar bed ga, kus ik de urn. Ik slaap altijd met ze. Wat verschrikkelijk dat jij 3 kindjes hebt af moeten staan. Zo zie je dat het na 25 jaar nog een hele impact heeft. Ik begrijp je volkomen. Het is je eigen vlees en bloed. Daar kom je nooit overheen. Je weet er op een gegeven moment mee om te gaan. Daar geloof ik in. Heel veel sterkte!! ❤

  8. anja
    mei 6, 2015 at 4:06 pm

    Respect meid.
    Alleen iemand die dit ook heeft meegemaakt Snapt dit,voelt dit begrijpt dit.
    Sterkte ermee.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:12 pm

      Dankjewel Anja, klopt helemaal! Mensen hoeven je niet te begrijpen, want dat is moeilijk als je het zelf nooit hebt mee gemaakt. Al zouden ze alleen maar luisteren of soms vragen hoe het met je gaat, maar voor sommigen is dat zelfs al te veel helaas…

  9. Mel
    mei 6, 2015 at 4:20 pm

    Jeetje wat een heftig verhaal!
    En wat kunnen mensen bot reageren alleen omdat je zo jong bent.., triest, of je nou 20 bent of 40 dat maakt niets uit voor de liefde die je voor je kinderen voelt. Heel veel sterkte vandaag en voor de toekomst, jouw engeltjes zullen trots op je zijn

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:15 pm

      Dankjewel! Inderdaad, die liefde is niet anders. Ik heb 20-22 zelf altijd een mooie leeftijd gevonden. Je zag vroeger niet anders en nu is het ineens “te jong”. Veel mensen reageren bot, omdat ze er niet mee om weten te gaan.. Nogmaals bedankt voor je lieve woorden. XX

  10. hilde
    mei 6, 2015 at 4:23 pm

    Lieve Mama Femke heel veel sterkte.Ik heb grote bewondering voor je manier van omgaan met het verlies van je lieve meisje.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:16 pm

      Dankjewel Hilde, doet me goed om dat te lezen. ❤

  11. Tom
    mei 6, 2015 at 4:56 pm

    wat een liefde en met ontroering gelezen. Ooit komt alles weer samen maar nu het verdriet, heel veel sterkte en ook wij hebben 2 kaarsjes opgestoken. Heel veel moed, wilskracht en sterkte

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:19 pm

      Dankjewel Tom, voor je lieve woorden en dat je twee kaarsjes hebt gebrand voor mijn dochters.

  12. Esmee
    mei 6, 2015 at 6:18 pm

    wow wat een heftig verhaal!
    Ik zou me echt niet voor kunne stellen als ik mijn dochtertje niet by me zou kunne hebben ik gun dit echt niemand. Ik weet echt niet hoe t voelt maar mijn beste vriendin is dit ook by gebeuren alleen had ze 1 kindje maar dat is net zo erg natuurlijk.
    Ik snap niet hoe mense kunne zeggen vergeet het dat lijkt mij onmogelijk dat is het belangrijkste in je leven ! Ik hoop echt dat je er weer boven op komt meid en die engeltjes worden vooralrijf herrinert!
    Dikke kus !

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:26 pm

      Dankjewel Esmee! Het is het ergste wat er is, geloof me. Je eigen vlees en bloed verliezen. Ik hield vanaf het begin al van mijn kindje en toen ik erachter kwam dat het er twee waren, kreeg ik dubbel zoveel liefde voor ze. Ik voelde ze bewegen in mijn buik en dan opeens gaat alles mis… Mijn dochter Noëza was gewoon gezond, maar door grote pech is alles mis gegaan en dat is heel moeilijk te verwerken. Als ze een paar weken langer had gezeten, was het misschien wel goed gekomen. Ik wil je vriendin heel veel sterkte wensen en jou natuurlijk ook! Je vriendin heeft hetzelfde moeten doorstaan, en dat is niet makkelijk. Waarom hebben wij beide kindjes moeten verliezen? Het is zo oneerlijk. Ik hoop dat zij er ooit mee om weet te gaan. Heel veel liefs X

  13. Arina
    mei 6, 2015 at 6:58 pm

    Respect dat je dit hebt kunnen schrijven heel veel sterkte met dit verlies

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:20 pm

      Dankjewel Arina! Ik kan mijn gevoelens niet goed uiten. Schrijven helpt me heel erg. Zo heeft iedereen zijn eigen manier om iets te verwerken.

  14. Ursula
    mei 6, 2015 at 8:26 pm

    Hoi Femke,

    Wat heb jij dit mooi in jouw eigen woorden verwoord. Het delen van jouw verhaal heeft ook mij geraakt. Een bijzonder mooie en tevens verdrietige ervaring rijker. Heel veel kracht en sterkte….voor jullie toekomst.

    Liefs, Urs

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:28 pm

      Dankjewel Ursula voor je lieve bericht! Jij kan gelukkig wel van je mooie kleindochter genieten. Koester al die momenten. Het is een groot geschenk. ❤

  15. kelly
    mei 6, 2015 at 8:39 pm

    Lieve femke… wat vreselijk voor je en ik kan je gevoel en verdriet begrijpen. Ik heb zelf op mijn 22ste een zoontje verloren. Vergeten doe je nooit… je leert ermee leven… en je zal je altijd afvragen hoe het zou zijn geweest als het anders was gelopen. De datums blijven je altijd bij… als je hun namen toevallig ergens hoort of leest… dit is het ergste wat je kan meemaken in je leven en je wenst dit zelfs je eigen vijand niet! Ik hoop dat je je hier doorheen kunt blijven slaan en dat je in de toekomst de kans krijgt om nogmaals moeder te worden en dan ook van je kleine kunt gaan genieten! Ik wens je heel veel kracht en sterkte toe want dit heb je zeker nodig… zoek steun bij de mensen die er wel voor je zijn! Hou je taai xxx

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:33 pm

      Dankjewel Kelly! Zoveel herkenning in wat je schrijft. Ik wil jou ook heel veel sterkte wensen met het verlies van je zoontje. Het is zo oneerlijk. Idd zoals je zegt, leer je er ooit mee om te gaan. Hoe moeilijk het ook is. Iets ergers dan dit kun je niet mee maken. Ik heb de ergste periode al doorstaan. Hoe ik dat gedaan heb, weet ik niet, maar het is ons allemaal gelukt. Ook jij destijds! En daar mag je zeker trots op zijn. Liefs ❤

  16. henrieke
    mei 6, 2015 at 9:13 pm

    Lieve femke.
    Met tranen over mijn wangen jouw verhaal gelezen. Geschreven met zo veel liefde voor je 2 meisjes. Ik vind je heel moedig en dapper.
    Deze 2 meisjes hebben van jou voor altijd een mama gemaakt.
    Heel veel sterkte.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:34 pm

      Dankjewel Henrieke ❤ Inderdaad, ze hebben mij mama gemaakt en dat zal ik voor altijd zijn. X

  17. Babeth
    mei 6, 2015 at 9:15 pm

    lieve dappere mama,

    Ik wil je heel veel sterkte en kracht toewensen, ik voel intens met je mee, ook wij verloren onze eeneiige tweeling ( jongens)tgv een vroeggeboorte en ja ook bij ons konden de artsen met bijna 22weken niets betekenen…..
    Heel erg veel kracht, voor nu, voor straks, voor altijd!

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:38 pm

      Wat verschrikkelijk! Zo oneerlijk. Ik weet hoe jullie je gevoeld hebben, echt! Je voelt je zo machteloos als de dokters niks doen op dat moment. De kindjes zijn al zo volmaakt. Het zijn gewoon kleine baby’s. Natuurlijk vraag je je af hoe ze het er vanaf hadden gebracht als er wel iets was gedaan. Het is heel moeilijk. Dankjewel voor je lieve woorden en ook ik wil jullie veel sterkte wensen.

  18. leonie
    mei 6, 2015 at 9:29 pm

    Hallo met verdriet zit ik vol respect je verhaal verhaal telezen
    Heb ongeveer het gemaakt heb in totaal 6 x een miskraam waarvan 1 met 9 weken verloren heb intense verdriet dus laat staan als je het met een latere periode mee maakt…
    Veel mensen zijn het.alweer vergeten maar ik zal het nooit vergeten ze hebben een plekje in mijn hart
    Heb veel respect voor je en je 2 Dochter zijn vast en zeker super trots op je heel veel sterkte xx

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:42 pm

      Leonie, wat erg! Je mag trots op jezelf zijn dat je het allemaal hebt weten te doorstaan. Veel mensen vergeten het al snel en gaan door met hun leven. Doen net alsof het niets is. Jij zal je kindjes nooit vergeten. Je draagt ze bij je in je hart. Ik weet zeker dat je heel vaak aan ze denkt. Ooit zijn jullie allemaal samen, geloof in die gedachte. Ik wil je veel sterkte wensen en dankjewel voor je lieve bericht. ❤

  19. monique
    mei 6, 2015 at 9:35 pm

    Hallo Femke,
    Wat een heftig verhaal…ik weet zeker dat jouw 2 engeltjes de liefste mama hadden gekregen….ik ga zondag een kaarsje aan steken voor jullie….heel veel respect voor je xxx

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:43 pm

      Dankjewel Monique! Ik was zeker de liefste mama voor ze geweest en wat had ik dat graag willen zijn. Het is een hel.. Dankjewel, heel lief van je. X

  20. Kim Steen
    mei 6, 2015 at 9:38 pm

    Lieve Femke,

    Met tranen over m’n wangen heb ik dit verhaal gelezen. Ik vind het prachtig geschreven en werd ontroerd door je mooie woorden naar je dochters toe. Ik ben zelf mama van een tweeling maar voor mijn dochters aan heb ik ook 2 kindjes verloren. Weliswaar in een vroeger stadium dan jij dus ik kan me maar voor een klein deel indenken hoe jij je voelt maar ik weet wel dat het verschrikkelijk is. Eigenlijk zijn er geen juiste woorden voor te vinden.Ik wens je het allerbeste toe. Hou vast aan de gedachte dat jullie ooit weer samen zullen zijn. En ook voor jou hoop ik dat je in de toekomst (al kan je daar misschien nu nog niet aan denken) opnieuw mama mag worden.

    Sterkte!

    Liefs

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:49 pm

      Hoi Kim, dankjewel voor je bericht! Wat erg dat jij ook twee kindjes hebt verloren, maar wat mooi dat jij een tweeling hebt gekregen. Het is echt het mooiste wat er is. Geniet van je dochters, elke dag! Je andere twee kindjes waken over jullie, altijd! Ik geloof ook dat we ooit samen zullen zijn. Als het aan mij had gelegen, was ik nu alweer mama geworden, want het is verschrikkelijk om je zwangerschap niet af te kunnen maken. Ik heb veel last gehad van “kraamtranen”. Nu is dat gelukkig minder geworden, maar binnen nu en 4 jaar hoop ik nog kindjes te krijgen. Het liefst zo veel mogelijk, haha. Nogmaals geniet van je dochters en veel sterkte met het verlies van je andere kindjes. Liefs ❤

  21. Renate Ubachs
    mei 6, 2015 at 9:40 pm

    Wat een verhaal en hoeveel herkenning ik opnieuw beleef. Zelf heb 3kindjes op deze aardse wereld en tweelingvlinder. Dit verdriet zit zo diep, dat kan alleen maar iemand zich voorstellen die zelf een kindje verloren heeft. Het verlangen naar een kindje, de pijn die diep in je hart zit.
    Trots mag je zijn, absoluut! Ondanks dat je een onzichtbare mama bent, weet dat je Super trots op je meiden en jezelf mag zijn.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:53 pm

      Ik vind het erg fijn dat je zoveel herkenning in mijn verhaal vind. Wij weten als geen ander wat voor een verdriet het is. Het zit inderdaad heel diep. We zijn een deel van ons hart kwijt. Renate, ik wil je veel sterkte wensen. Ik hoop dat je iets aan mijn verhaal hebt gehad. Ik vind het in iedergeval al erg fijn om te horen dat je herkenning in mijn verhaal hebt gevonden. Dankjewel, Renate. Ik ben erg trots op mijn dochters en dat zal ik altijd zijn. ❤

  22. rachel
    mei 6, 2015 at 10:20 pm

    Wauw wat een indrukwekkend verhaal. Ben zelf 1 van een 2eiige tweeling. Kippenvel loopt over mijn lijf. Respect voor jou hoor

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:55 pm

      Dankje Rachel. De band tussen een tweeling is zo mooi. Ik weet zeker dat jij dat ook voelt. De gedachte dat mijn twee dochters samen zijn, geeft me al genoeg troost, want ze horen bij elkaar. ❤

  23. Sterkte
    mei 7, 2015 at 12:08 am

    Mijn moeder was 28 weken zwanger toen het kindje overleed, een paar dagen later overleed zij. Het is niet hetzelfde maar toch is het hartsverscheurend en een onbegrijpelijk gedachte. Heel veel sterkte, ik denk aan u.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 12:58 pm

      Verschrikkelijk! Het is misschien niet hetzelfde, maar de pijn en het verdriet wel! Zo oneerlijk. Veel sterkte. Je moeder en haar kindje zijn gelukkig samen. Troost je met die gedachte. Jij had je moeder en broertje/zusje natuurlijk ook graag bij je gehad, maar ooit komt die dag. Je hebt nu twee beschermengels. X

  24. Jacky
    mei 7, 2015 at 12:53 am

    Hoi Femke,
    Ik weet hoe het voelt ik heb mijn dochtertje Marscha* verloren bij een zwangerschap van 34 weken
    Wat was ik verdrietig, kwaad en voelde me zo alleen.
    Dit is nu 9 jaar geleden maar ik mis haar nog steeds, ze heeft een plek in
    ons hart For Ever .
    Heel veel sterkte Femke,

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:00 pm

      Ik weet wat je hebt doorgemaakt. Ik kan het niet anders beschrijven dan een grote hel! Je mag trots zijn op je dochterje. Het verdriet gaat nooit weg. Hoe kan je opeens op een dag niet meer verdrietig zijn om je overleden kindje. Dat snap ik niet. Veel mensen denken wel dat het zo werkt. Heel veel sterkte Jacky, ze zal voor altijd in jullie harten blijven voortleven. XX

  25. harry
    mei 7, 2015 at 2:46 am

    Hoi Femke

    Ik heb je verhaal met aandacht gelezen en daar bij tranen gelaten en aan mijn verhaal gedacht ondanks dat het heel lang geleden is dat ik mijn dochtertje verloren heb samen met haar moeder ook wij verheugden ons op de komst van haar en dat wij samen gelukkig zouden worden. Maar het heeft niet zo mogen zijn haar moeder werdt getroffen door een ziekte. Nu 47 jaar later voel ik nog steeds de liefde voor haar en mijn dochter.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:04 pm

      Harry, wat een verdrietig verhaal. Natuurlijk gaat de liefde voor uw vrouw en dochter nooit weg! Dat is onvoorwaardelijke liefde. U bent sterk. U heeft die verschrikkelijke tijd doorstaan en dat is heel moeilijk geweest. Troost u met de gedachte dat ze samen zijn. Dit doe ik namelijk ook. Mijn twee dochters zijn samen, ze hebben samen in mijn buik geleefd en nu zijn ze samen in de hemel. Wens u veel sterkte!

  26. stef
    mei 7, 2015 at 3:48 am

    Wat mooi …ik weet zeker dat de meisjes trots zijn op een mama als jij….ik wens je veel sterkte en kracht en denk ook zondag aan jou want dan is t ook voor jou moederdag…

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:06 pm

      Dankjewel voor je lieve bericht Stef!! Dankje dat je morgen een kaarsje brandt. Het zal moeilijk worden, maar al de lieve reacties die ik heb mogen ontvangen, geven me al heel veel troost!

  27. mei 7, 2015 at 5:40 am

    Veel sterkte, nu met lege handen … Herken het gevoel!!

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:07 pm

      Ergste gevoel ooit. Dank je, Jolanda, ik wil jou ook sterkte wensen met je verlies. X

  28. Marga
    mei 7, 2015 at 5:44 am

    Geen woorden zeggen soms meer dan een heel verhaal.
    Kaarsjes branden altijd hier in huis, nu ook voor jouw meisjes.
    Veel sterkte xx

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:08 pm

      Klopt, Marga. Dankjewel, dat is lief van je. Ik waardeer het heel erg. Liefs, ❤

  29. Een bange oma
    mei 7, 2015 at 6:32 am

    Dapper moedertje,

    Ik heb veel respect voor het feit dat je er zo goed over kunt praten. Op dit moment zit onze dochter in hetzelfde schuitje. Ze is nu 21 weken zwanger en 2 weken geleden is er geconstateerd dat een van de twee kindjes is overleden. Heel bizar dat leven en dood zo letterlijk dicht bij elkaar zitten opgesloten in de buik van onze dochter. On begrijpelijk, twee mannetjes ook zo gewenst en er is zoveel liefde te geven. Hopelijk krijgt het tweede ventje een kans op een voldragen zwangerschap. Daar ligt onze focus. 13 september word hopelijk een gelukkige en tevens droevige dag. Ik wens jou de kracht om het verlies te dragen. Elke ouder wil alleen maar mooie dingen in de rugzak van het leven stoppen voor hun kind. Verdrietig dat je al zo snel in je leven zulke zware dingen te verwerken krijgt. Sterkte dapper moedertje❤️

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:18 pm

      Lieve oma, wat leef ik met jullie mee! Met u en met uw dochter. Het is een verschrikkelijke tijd vol met angst. Ik snap heel goed wat uw dochter nu mee maakt. Het is zo erg om een kindje te verliezen. Je had je zo erg verheugd op de tweeling. Nog erger is dat ze het kindje bij zich moet dragen. Op de echo wordt ze elke keer maar weer geconfronteerd met het overleden kindje. En u, u ziet het verdriet van uw dochter. Dit is ook niet makkelijk! Ik leef met jullie mee. Probeer positief te blijven. Lees vooral geen dingen op het internet, want dat maakt je helemaal gek. Ik hoop dat ze vooral geen stress heeft. Ze moet rustig aan doen. Bedrust helpt echt! Ik weet zeker dat alles goed komt, maar blijf vooral geloven. Een voldragen zwangerschap hoeft niet eens, zo lang ze maar de termijn haalt dat het kindje gezond geboren kan worden. Heel veel sterkte en bedankt voor uw lieve woorden. X

  30. Sandra
    mei 7, 2015 at 7:15 am

    Wat een verdriet.
    Helaas heb ik het zelf ook moeten ervaren, in mijn geval 1 dochter maar 2 is nog heftiger!!!
    Geloof me als ik zeg dat je pijn van je verlies minder word maar je verdrietige momenten blijven, en dat mag ook, hoort bij je verwerking .
    Erg moeilijk inderdaad om veel zwangere vrouwen om je heen te zien en de vele baby’s die geboren worden, maar je gunt het geluk aan iedereen !!
    Je hart doet pijn maar de momenten van boosheid zijn er ook, dit alles mag je toelaten , een verlies van een kind die zo welkom was ( kinderen) is het ergste wat er is!!! Ik wens je dan ook veel sterkte en knap dat je dit zo op FB hebt gezet.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:26 pm

      Het verliezen van een kind is het ergste wat er is. Wij hebben hetzelfde verdriet gevoeld. Wij weten beiden hoe het voelt. Ik weet niet of het ooit minder wordt. Ik geloof er meer in dat ik er ooit mee kan leven, hoe moeilijk dat ook is. Ik heb mijn verdrietige momenten nog steeds. Vooral afgelopen week. Ook kan ik zwangere vrouwen niet uitstaan. Ik gun hun al het geluk op de wereld, maar het doet me pijn dat ik mijn kindjes niet bij me heb. Ik laat alles toe, misschien helpt dit mij ook heel goed bij de verwerking. Sandra, jij ook veel sterkte en dankjewel voor je bericht ❤

  31. Patricia
    mei 7, 2015 at 7:27 am

    Aan mijn tranen door medeleven heb je niks… Ik kan alleen maar zeggen AMEN

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:20 pm

      Ik heb er inderdaad niks aan, maar het troost me wel om te zien dat zoveel mensen hun medeleven tonen. Dankjewel, Patricia! ❤

  32. Nena
    mei 7, 2015 at 7:32 am

    Ik lees een ontroerend verhaal geschreven door een lieve krachtige moeder. Ik zal nooit voelen wat jij voelt, slechts de gedachten aan hetgeen dat jij hebt meegemaakt maakt me intens verdrietig. Jou meiden hebben een geweldige lieve moeder, heel veel sterkte.

    Liefs nena

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:29 pm

      Dankjewel Nena voor je lieve bericht. Ik gun dit niemand. Ik hoop dat jij dit nooit hoeft te voelen. Nogmaals bedankt, ik waardeer het oprecht. ❤

  33. C
    mei 7, 2015 at 7:57 am

    Lieve Femke,

    Ik weet precies hoe dit voelt – ik ben toen ik 19 was mijn tweeling verloren. Dit jaar op 23 november is dat 10 jaar geleden, en ook al heeft het nu een plekje gekregen, ik zal mijn 2 lieve kindjes nooit vergeten. Ik ben nu ook moeder van een hele lieve zoon van bijna 5.
    En daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.

    Ik heb heel veel respect voor jou en hoe je hiermee om gaat. Heel veel sterkte en geloof me het wordt echt beter. Ik hoop dat jij ook de kans om krijgen om ook een zichtbare mama te worden

    Veel liefs van een zichtbare en onzichtbare mama

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:39 pm

      Natuurlijk vergeet je je kindjes nooit! Je draagt ze bij je in je hart. Ik ben blij om te horen dat je nu wel een zoontje hebt van 5 jaar. Dankjewel voor de lieve woorden, en ik wil je alvast een fijne moederdag wensen morgen!

  34. Kim
    mei 7, 2015 at 8:17 am

    Wat een mooie sterke mama! Koester je herinnering aan je prachtige kindjes! Veel sterkte x

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:30 pm

      Dankje, Kim. Wat lief! Dit zal ik zeker doen, ook al was het maar kort. De herinneringen die ik aan mijn kindjes heb, zal ik voor altijd koesteren. Liefs,

  35. mei 7, 2015 at 8:42 am

    Lieve Femke,

    Ik wens jou veel sterkte en kracht toe. Ik ken jou dan niet persoonlijk. Maar met jou schrijven heb je mij behoorlijk geraakt en weer veel los gemaakt. Wij zijn in 2009 ons zoontje Thijs verloren met 23 wk en 3 dagen. Je komt in een hel terecht. En er lijkt geen eind aan te komen. Ik begrijp heel goed dat veel mensen maar wat roepen en de intense verdriet wat dit met zich mee brengt niet kunnen begrijpen. Niet eerder tot dat jezelf in zo situatie hebt gezeten of zit. Het lege gevoel gaat niet weg. Je leeft van dag tot dag. Mensen gaan je ontwijken omdat ze niet weten wat ze moeten zeggen. En na een half jaar moet alles weer koek en ei zijn. Want ja het leven gaat toch gewoon door…….. Nou zijn wij zelf geen mensen die gauw opgeven maar je krijgt het gevoel of dat er een taboe op rust. Wij zullen vandaag ook een kaarsje voor jouw 2 prinsesjes branden. Het is een dag met een lach en een traan.
    Liefs Anouk

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:45 pm

      Lieve Anouk, alles wat jij zegt is gewoon helemaal waar! Ik voel precies hetzelfde. Het is een hel waar geen einde aan lijkt te komen. Mensen verwachten al snel dat je weer door moet gaan met je leven, en vooral net doen alsof het niets is, want zoals jij zegt rust er een taboe op. Ik geloof dit echt, want veel mensen durven niet eens over hun overleden kindjes te praten. Waarom? Je mag trots zijn op je kind! Ik hoop dat ik veel mensen heb kunnen helpen met mijn verhaal. Ik had nooit verwacht dat ik zoveel zou los maken bij mensen. Ik wil jou ook veel sterkte wensen met het verlies van Thijs. Zo oneerlijk! Thijs zal altijd in je hart blijven voort leven. Geloof daar alsjeblieft in. Bedankt voor je bericht ❤

  36. fenna
    mei 7, 2015 at 9:13 am

    Ontroerend dit verhaal
    Ik ben 13 jaar geleden moeder geworden van een twee eiige tweeling.
    Ze zijn gezond en gelukkig op gewicht geboren. Geniet elke dag van hun. .

    Sterkte me de verwerking
    Liefs fenna

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:32 pm

      Ben blij om te horen dat jouw kindjes gezond zijn. Tweelingzwangerschappen zijn niet makkelijk. Veel mensen beseffen dat niet, totdat ze er zelf mee te maken krijgen. Wens je alle geluk toe en bedankt voor je bericht! X

  37. stephanie
    mei 7, 2015 at 9:43 am

    Wat ongelooflijk heftig. Tranen staan in m’nm’n ogen. Dit is iets wat je niet wilt meemaken als aanstaande moeder, maar helaas wel de waarheid is. Ontzettend dapper om dit zo mooi op papier te zetten. Deze 2 engeltjes mogen oprecht trots zijn, net zoals deze mama!

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:37 pm

      Dit wil je inderdaad niet mee maken en ik gun het ook niemand. Je kijkt zo uit naar de komst van je baby’s en dan is dat ineens weg. Dit is moeilijk te beseffen en het besef komt dan ook veel later. Je wordt geleefd. Pas nadat alles achter de rug is, crematie bijvoorbeeld, kun je gaan rouwen en komt het 10x harder aan. Ik vind het ook zo oneerlijk. Dit is het enige wat ik kan doen voor mijn dochters. Ik heb het afscheid ook zelf geregeld en vooral alles zelf geschreven. Dit heeft me erg geholpen bij de verwerking. Stephanie, dankjewel voor je lieve bericht. Veel liefs

  38. Nicole
    mei 7, 2015 at 10:04 am

    Lieve Femke,

    Ook voor jouw meisjes zal ik voortaan op 6 mei een kaarsje branden. Ze zullen nooit vergeten worden. Dikke knuffel x

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:32 pm

      Dankjewel Nicole, heel lief van je! X

  39. john huisman
    mei 7, 2015 at 10:05 am

    Heel veel sterkte in deze tyden zeker met het onbegrip en de leegte en ik hoop dat je er uitkomt voorzover het mogelijk is . Wij zijn zelf ook 2 mooie meiden verloren in 2008 en 2009 en er gaat geen dag voorbij dat we niet naar de sterren kijken dus snap wat je bedoelt .. veel sterkte dus groetjes van een vader van 2 sterrekindjes **

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:47 pm

      John, heel veel sterkte. Ik weet precies wat jullie hebben doorgemaakt. Het is zo oneerlijk. Je twee dochters zijn altijd bij je. Dankjewel voor je bericht. Ik leer te leven met het onbegrip. Alleen mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, weten hoe het voelt. Dit is met alles. Dankje voor je bericht!

  40. Manon
    mei 7, 2015 at 10:13 am

    Een kippenvel verhaal waarbij ik ontroerd raakt. Wat moet jij een sterk persoon zijn. Ik hoop dat je deze periodes goed kan verwerken en vergeet nooit dat je kindjes altijd bij je zijn. ♡ Ze zullen trots zijn om zo’n sterke en krachtige moeder te hebben. Heel veel sterkte en geluk toegewenst.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:50 pm

      Dankjewel Manon voor je lieve bericht. Iets ergers dan dit kan je niet mee maken, en ik weet dat dit niet het enige is. Het leven is nou eenmaal niet alleen maar leuk. Ik moet wel sterk zijn. Dit doe ik vooral voor mijn dochters! Nogmaals bedankt en heel veel liefs

  41. sylvana
    mei 7, 2015 at 10:41 am

    Wat een moeilijk en verdrietig verhaal ik heb zelf een dochter van 6 maanden oud nu en dan kan ik in me handjes klappen dat ze gezond is! Zou nooit meer zonder me meisje kunnen. Zit hier dan ook tranen met tuiten. Wat lijkt het me moeilijk wat je hebt doorstaan petje af en heel veel respect voor jou !
    Heeel veel sterkte nog met het verlies van je meisjes

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:53 pm

      Sylvana, wat ben ik blij dat jouw dochter gezond is! Geniet van haar. Elke dag! Ik zou er alles aan doen om mijn twee dochters nu bij me te hebben. Bedankt voor je lieve bericht X

  42. Sanne
    mei 7, 2015 at 11:11 am

    Een lieve vriendin van mij stuurde zojuist de link van deze blog aan mij door. Ze stuurde dit bericht aan mij door omdat het zo’n herkenbaar verhaal is en ik helaas je gevoel maar al te goed begrijp.

    Met tranen in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen. Wat heb je het mooi geschreven en goed omschreven zeg!
    Als ik zo de overige reacties lees schrik ik er weer van bij hoeveel mensen de zwangerschap niet vanzelfsprekend goed verloopt.

    Ik ben net als jou ook 1 januari bevallen van mijn zoontje Jonah. Helaas mocht het voor deze knappe vent ook niet zo zijn. Ik vind het stukje over het moeder zijn zo mooi omschreven. Ik voel me ook een onzichtbare moeder,, een moeder die super trots is op haar zoontje maar dit alleen in gevoel kan uiten. Niet met een kus of knuffel maar met een traan.
    Ik zat zo graag tussen de vieze luiers en bleef graag nachten lang wakker om te luisteren naar zn gehuil maar helaas kan ik alleen van hem genieten door foto’s, bijzondere momenten of gevoel.
    Hij heeft mij net als jou jong moeder gemaakt. De reactie ach je bent nog jong heb ik ook al te vaak moeten horen. Hoe sommigen mensen kunnen reageren….. verschrikkelijk. Ik kan wel een boek schrijven met vreemde opmerkingen maar het belangrijkste is:
    Je kan trots zijn op je meisjes en vooral op jezelf! ze zullen ook vast heel trots op jou als mama zijn. Vorige week zou ik uitgerekend zijn en vond het een verschrikkelijke dag dus een knuffel en al deze lieve reacties kan je wel gebruiken!!!

    Ik hoop dat mijn ventje bij je lieve meisjes is en ze samen plezier hebben

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:06 pm

      Lieve Sanne, wat een verschrikkelijk verhaal. Ik voel je pijn. Ik weet hoe machteloos je je hebt gevoeld. Wij voelen beide hetzelfde verdriet. Alles wat jij zojuist hebt geschreven, raakt me zo erg, omdat ik precies hetzelfde voel. Ik denk er precies hetzelfde over. Het is idd erg om te lezen hoeveel zwangerschappen mis gaan. Ik zelf had hier nooit bij stil gestaan, en ik had er ook eigenlijk niet vaak van gehoord, maar nu dat ik het zelf heb mee gemaakt, zie je maar hoeveel dat het voorkomt. Het jaar 2015 is voor ons beiden slecht begonnen. Ik weet zeker dat jij je geluk zal vinden. Wij zijn beide jong moeder geworden en hebben al een heel levensverhaal gekregen op zo’n leeftijd. Besef een ding, het maakt je alleen maar een mooier mens. Ik geloof hier in. Ik weet zeker dat ze nu met z’n 3en zijn zoals je al zei. Als je me ooit wilt mailen, mag dat natuurlijk. Ik zelf vind het fijn om met mensen te praten die hetzelfde hebben meegemaakt, andere mensen kunnen toch niet begrijpen en voelen hoe het is. Veel liefs en sterkte!

  43. Annelies
    mei 7, 2015 at 11:11 am

    Kippenvel.. Heel veel sterkte

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:48 pm

      Dankje, Annelies!

  44. Kirsten
    mei 7, 2015 at 11:13 am

    Wat heftig! Kan t me indd niet voorstellen maar moet er niet aan denken.. Zondag denk k aan jou! Want ook voor jou is t Moederdag! Heel erg veel sterkte!

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:51 pm

      Lief dat je aan me denkt Kirsten. Het is idd moeilijk, en ik hoop ook van harte dat je nooit in zo’n situatie terecht komt. Liefs, Femke

  45. Patty
    mei 7, 2015 at 11:19 am

    Ik ben er stil van.. vind het echt verschrikkelijk dat je zoiets moet meemaken.
    Heb onwijs veel respect voor je..
    Wij branden vandaag ook een kaarsje voor jou en je mooie meiden.
    En wens je onwijs veel sterkte in deze moeilijke tijd en de moeilijke tijden die er allemaal nog aan gaan komen

    Veel liefs, Patty

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:57 pm

      Dankjewel Patty voor je lieve bericht. Lief dat je een kaarsje voor ons brandt! Heel veel mensen hebben aan ons gedacht 6 mei en nu nog steeds. Dat geeft me zoveel troost. Nogmaals bedankt ❤

  46. Nadia
    mei 7, 2015 at 11:43 am

    Lieve Femke,
    wat moet je door een hel zijn gegaan…
    Mensen weten niet hoe om te gaan met verdriet en zeggen al gauw onnozele dingen zoals ‘je bent nog jong’, ‘het is misschien beter zo’…
    Kop op meid, het is schitterend hoe jij er mee om gaat en alleen jij weet hoe je je voelt… doe vooral altijd wat je hart je ingeeft…
    Gecondoleerd!
    Liefs!
    Nadia

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:08 pm

      Mensen weten inderdaad niet met verdriet om te gaan. Ik begrijp dit heel goed hoor, maar het doet me pijn dat ik van vreemde mensen wél zoveel steun krijg en van sommigen die zo dicht bij mij staan totaal niks. Dankjewel voor je lieve woorden. Geeft me veel steun ❤

  47. mei 7, 2015 at 12:39 pm

    Heel veel sterkte en kracht voor nu en in de toekomst…heb zelf ook een eeneiige tweeling ook helaas het tts verhaal door een wonder goed gegaan met een zwangerschap van 30 weken zijn nu vijf jaar… Mooi en sterk van jou om het te delen sterkte…

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:41 pm

      Dankjewel! Ik ben blij dat het bij jullie wel goed is afgelopen. TTS is zo rot, en heel veel mensen weten er ook niets over! Ik dacht dat het me nooit zou overkomen, maar helaas wel.. Toen ik erachter kwam dat de baby’s het hadden, besefte ik niet hoe erg het eigenlijk was. Ik was ervan overtuigd dat alles goed zou komen. De fout die het ziekenhuis heeft gemaakt is dat ze mij te lang met de TTS hebben laten lopen. Ze hadden het al veel eerder moeten ontdekken, maar ze hebben gewacht tot het moment dat mijn buik bijna ging ontploffen; zo gespannen was ie. Geniet van je tweeling en bedankt voor je bericht X

  48. manon
    mei 7, 2015 at 12:59 pm

    Femke wat knap dat je dit kan schrijven
    Ik vindt het heel heftig om te lezen heb dan ook echt respect voor je dat je de draad weer heb opgepakt na zo’n belevenis
    maar ik weet zeker dat jou kans op nieuw geluk gaat komen je bent een super mama!

    • Femke
      mei 9, 2015 at 1:55 pm

      Dankjewel, Manon! Het helpt me om te schrijven en als ik er anderen mee kan helpen ben ik daar al helemaal blij om. Ik hoop het. Ik hoop echt dat ik ooit mijn geluk vind. Dankjewel ❤

  49. Tamara
    mei 7, 2015 at 5:07 pm

    Jeetje wat een heftig en helaas bekend verhaal. Bijna 4 weken geleden ook onze dochter tessa verloren met 24 weken zwangerschap. Het doet idd zoveel pijn en verdriet en veel mensen weten niet wat ze moeten zeggen, of ja je hebt toch al 1 gezonde dochter rondlopen moet je blij mee zijn is ook een opmerking waar ik veel moeite mee heb. En wij doen het verwerken en rouwen op onze manier en nemen daar goed de tijd voor. We kunnen ook niet wachten tot ze weer thuis komt en we een mooi plekje kunnen gaan maken voor haar thuis. Waar ze hoort.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:19 pm

      Lieve Tamara, ik wil jullie heel veel sterkte wensen! Wat verdrietig. Ik weet hoe jullie je voelen. De tijd lijkt nu stil te staan. Er lijkt geen einde aan het verdriet te komen. Mensen zeggen inderdaad rare dingen. Trek je je er vooral niks van aan. Het heeft mij veel steun gegeven om soortgelijke verhalen te lezen en vooral veel te schrijven, en mijn verhaal te doen op pagina’s van mensen die ook een kindje(s) zijn verloren. Niet iedereen verwerkt verdriet op dezelfde manier natuurlijk, maar misschien is het iets. Als je ooit wilt praten, kan je me altijd mailen: femke_d1@hotmail. Er komt een dag dat jullie er mee leren omgaan, geloof me. Het is misschien moeilijk voor te stellen, maar het is echt zo. Tessa zal altijd bij jullie zijn. Heel veel sterkte en bedankt voor je bericht. Veel liefs

  50. Lara
    mei 7, 2015 at 6:00 pm

    Een traan rolt over mijn wang…

    Wat ben jij een sterke vrouw!
    Jouw twee prachtige engeltjes zullen trots zijn!

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:20 pm

      Dankjewel Lara, ik hoop het echt. ❤

  51. Gaby
    mei 7, 2015 at 8:16 pm

    He meid,

    Wat een heftig verhaal en zo herkenbaar. Ik ben mijn tweeling ook verloren in januari. Mocht je behoefte hebben om eens te kletsen je mag me altijd mailen. Want soms is het best fijn om is te kletsen met andere ‘onzichtbare mama’s’.
    liegs Gaby

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:23 pm

      Hoi Gaby, wat verschrikkelijk. Ik zou het fijn vinden om eens te mailen! Wij hebben immers hetzelfde meegemaakt en voelen precies hetzelfde. Mijn mail is femke_d1@hotmail.com. Ik wil je veel sterkte wensen en vooral morgen met moederdag. Ik zal aan je denken. ❤

  52. Mamajens
    mei 7, 2015 at 8:16 pm

    wauw, wat sla jij de spijker op zijn kop. Zoveel herkenning, zoveel woede, zoveel onmacht, zoveel verdriet. Het doet verschrikkelijk pijn, je leeft in een cocon en wilt er met kleine stapjes uit, je voelt je schuldig, het voelt alsof je gefaald hebt, je voelt je leeg. Dan zijn die harde ‘goedbedoelde’ woorden een klap waardoor je weer 2 grote stappen terug je coconnetje in wordt getrokken.

    Nu 3 jaar na het verliezen van mijn zoontje met 23 weken door PE en hellp syndroom ben ik er nog altijd niet. Los van het verdriet en de enorme nasleep fysiek wat ik door die rotziekte heb opgelopen, zijn veel mensen alles behalve begripvol. Ze zien niks aan je, dus het zal wel goed gaan… Pijn doet het! En idd, voor de 24 weken doen ze niks. Woest was ik erom. Nu sus ik mijzelf met de gedachte; wat voor een kindje had ik dan gehad? Wat zou hij hebben gemankeerd? Enz.

    Voor jou… Alles nog zo vers… Je hebt nog een lange weg te gaan, maar je krijgt rust. Ik, nu mama van een tweede zoon van net 2 en een prachtige dochter van nog geen 6 maanden, kan je vertellen dat het rust vindt. Een plekje? Nooit! Vergeten? Nooit! Vervanging? Never!!

    Blijf een krachtige vrouw en vertrouw op alles waar jij je goed bij voelt. Houd het dicht bij jezelf. Tekortkomingen van anderen zoveel mogelijk laten gaan, het kost je energie.

    Sterkte X

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:30 pm

      Wat ben ik blij dat je herkenning in mijn verhaal hebt gevonden! Alles wat jij zegt is ook helemaal waar. Het zal inderdaad nooit een plekje krijgen. Nooit zal je het vergeten en ze zullen nooit vervangen worden. Dat kan gewoon niet! Ik snap je woede. Je voelt je zo machteloos als ze niks doen. In landen als Duitsland en Engeland helpen ze al bij 22 weken, maar waarom niet in Nederland? Omdat het sterftecijfer te hoog is. Natuurlijk is dat zo. Dat is een feit! Maar niet alle kindjes zijn hetzelfde. Misschien hadden onze kindjes het wel gered en was er niks mis met ze geweest. Dit zullen we helaas nooit weten. Als mijn dochter een week later was geboren, hadden ze wel iets gedaan. Hoe krom is dat?! Ik kan me er zo boos om maken, vooral omdat ze mijn situatie hadden kunnen voorkomen. Ziekenhuizen maken nog steeds veel fouten en wij moeten er maar mee zien te leven. Ik wil je heel veel sterkte wensen en ik ben blij dat je nog twee kindjes hebt gekregen na Jens. Geniet elke dag van ze. Ooit ben je weer bij Jens. Hou je vast aan die gedachte. XX

  53. Esther
    mei 7, 2015 at 8:56 pm

    Het ergste wat je kunt overkomen, is gebeurt. Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar kan me indenken hoe leeg en intens verdrietig je jezelf moet voelen, Femke. Ik wens je heel veel sterkte met het verlies van je mooie, kleine meisjes. Xxx Esther

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:13 pm

      Dankjewel, Esther. Inderdaad, het ergste wat je kan overkomen is gebeurd. Waarom weet ik niet. Ik kan me dit wel elke dag afvragen, maar ik heb er niks aan. Het is een vraag waar ik nooit het antwoord op zal weten. Ik waardeer je bericht heel erg. Veel liefs, Femke

  54. geloof
    mei 7, 2015 at 9:51 pm

    Wauw… wat een verhaal ik had de tranen in mn ogen staan. Ik begrijp je verlies niet ik heb het niet mee gemaakt. Maar ik gunde je dit verlies niet (niemand niet) maar ik geloof in iets groters dan wij en mij is ooit verteld dat ze zullen groeien en voor altijd bij je zullen zijn je steunen in de zware tijden en als je oud bent en ooit het licht zult te gemoed gaan dat daar achter twee mooie jonge dames trots hun moeder mogen omarmen. Ik wens je sterkte en hoop dat je een gelukkige toekomst tegemoet gaat want je ziet ze niet maar ze horen er wel bij. Xx

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:11 pm

      Wat een prachtig bericht. Ik hoop dat dit zo is. Dankuwel! XX

  55. Carla
    mei 8, 2015 at 6:55 am

    Goh wat een heftig verhaal en wat knap dat jij dit allemaal hebt kunnen vertellen. Hier zijn geen woorden voor. Ik kan je alleen heel veel sterkte wensen met dit grote verlies van jou 2 kleine meisjes.

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:31 pm

      Dankjewel Carla. Schrijven helpt me heel veel! Veel liefs

  56. Gonny
    mei 8, 2015 at 9:59 am

    lieve meid,

    Wat heb je al een verdriet moeten dragen bij dit zware verlies. Verlies dat nooit iemand zal snappen waarom je dit overkomt. Herkenbaar en zo confronterend en ik hoop dat je de kracht en de energie kunt vinden dit te dragen want het is onnoemelijk zwaar. Heel veel sterkte in moeilijke tijden

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:37 pm

      Hallo Gonny, ik heb al heel veel verdriet gehad en nog steeds. Gelukkig gaat het nu beter met me. Ik ben sterk.. althans dat probeer ik te zijn! Dankuwel voor uw lieve bericht. U zegt dat het herkenbaar is, dus ik wil u ook veel sterkte wensen. XX

  57. Agnetha
    mei 8, 2015 at 10:01 am

    Liefe Femke brrrr wat heb je wat meegemaakt. En dan al die reacties van mensen. Wat zou je boos zijn en gefrustreerd zijn geweest. Ik ben zelf moeder van een zoontje nu 7 maand. En inverwachting van de 2e. Alleen is bij mij baarmoederhals kanker geconstateerd. Ze willen opereren en dat zou mijn kindje niet overleven. Nu ligt het lot van mijn kindje in de handen van het umcg Groningen. Die gaat beslissen wanneer ze gaan opereren nu of naar de zwangerschap. Maar ik heb hoop en ik hou hoop maar genieten kan ik niet van de zwangerschap. En ik weet ik ben nog maar 8 weken zwanger zoals de mensen het zeggen. Het is nog maar een vruchtje. Ja maar wel MIJN kind!! Ik laat het op me afkomen. Maar ga zeker strijden!

    Heel veel sterkte. Liefs

    • Femke
      mei 9, 2015 at 2:47 pm

      Lieve Agnetha, bedankt voor je bericht. Ik vind het echt verschrikkelijk wat je moet mee maken. Veel mensen beseffen niet wat het is om zwanger te zijn. Je houdt gelijk van je baby. Tenminste dat had ik. Het is je eigen vlees en bloed en je zou je leven er voor opgeven! Toen ik in het ziekenhuis lag, was het ook ik of de baby. Ze konden mij geen weeënremmers geven, omdat dat mijn dood zou betekenen. Op dat moment kan je niet helder nadenken. Toen ze waren geboren, had ik gewild dat mijn kindje nog geleefd had en ik maar dood was gegaan. Ik weet niet wat ik jouw situatie zou doen. Het is geen vruchtje. Het is je kindje!!!! Doe wat voor jou het beste is. Blijf positief, alles komt goed. Denk wel aan je zoontje. Hij heeft natuurlijk ook zijn mama nodig. Welke beslissing je ook neemt, ik sta achter je. Ik wens je heel veel sterkte en succes toe. Laat het ziekenhuis niet beslissen. Doe dit aub zelf! Ik zou graag van je willen horen hoe het verder met je gaat en hoe het gaat aflopen. Je kunt me altijd mailen: femke_d1@hotmail.com. Heel veel liefs en bedankt voor je bericht ❤

  58. jo
    juni 8, 2015 at 7:36 am

    Beste Femke,

    Woorden schieten te kort,arme meid.
    Vreselijk wat je moet meemaken en ik wens je dan ook alle sterkte toe.

    Gr Jo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

*

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram