Zaterdagboek: heel even weer bij me

My life….heel even terug.

Ineens voel ik het. Beweging in mijn buik, duwen, schopjes, plopjes….wat heerlijk! Meer dan twee jaar heb ik hier op gewacht en toch ook heb ik dit moment gevreesd.

Ik voel jou

Ons kindje blijkt een druk wezentje. Dat hadden we al gemerkt tijdens het zoeken naar de hartslag. Constant is hij in beweging. Zelf de ervaren zusters hadden er zoveel moeite mee dat ze af en toe bijna de arts erbij riepen. Buiten de angst die je toch bekruipt op dat moment hoorde ik de kleine door de doptone bewegen, dus langzaam werd ik steeds minder angstig. Ik werd wat zekerder de afgelopen weken en kon wat meer de angst van me af zetten.

Maar de angst is terug…

Geen complicaties

Alles verloopt goed en soepel. Ik heb nagenoeg geen klachten en bloedverlies is er al helemaal niet. Dagelijks luisteren we even naar het hartje. Geen reden voor zorgen dus. Steeds vaker denk ik nu dat het dit keer goed gaat komen, dat we over 20 weken een gezond bollig baby’tje in onze armen mogen sluiten.

Ik spreek voor de grap steeds over een meisje, voor de grap ja, want ik heb echt geen idee! Ik doe dit omdat Ewout zeker weet dat het een jongetje is, hij denkt dit tijdens de laatste controle zelfs gezien te hebben. Zo lijken we steeds vaker een ‘normaal’ stel dat in verwachting is. Ik klaag dat ik te dik word (oehhhh ik vreet me echt helemaal suf) en maak me druk om de onzin-zwangerschaps-kwaaltjes.

Ik had me voorgenomen dit niet te doen, want die zijn onbelangrijk. Maar naarmate alles goed blijft gaan val ik ook gewoon in de vrouwelijke valkuil van klagen!

En ineens…

Ineens is daar die angst weer, waar die vandaan gekropen is… geen idee. Een paar daagjes maak ik me druk. Ik droom naar, steeds verlies ik weer een baby of gaat er iets anders fout. Maar gelukkig word ik nu wel wakker uit die nachtmerries.

Ik mis Juul, ik wil haar hier. Nog even op schoot, nog heel even 1 keertje wil ik haar voelen. En het gebeurd…soort van…. Ineens zijn daar de schopjes in mijn buik. Eerst geniet ik van het moment en kindje in mijn buik, maar dan zie ik de foto van Juul en even ben ik terug. Terug naar het levendige meisje dat ook klaar was om de wereld te zien. Terug naar alle angsten en gevaren van die rotplacenta… en als een sneltreinvaart komt alles even langs. Alle opnames in verschillende ziekenhuizen met hun vieze eten, de ambulance en haar zorgzame broeders, het afwachten, de prikken, de onrust, de opluchting dat ze zou komen en het nooit meer wakker worden uit deze nachtmerrie.

Elke dag afscheid

Juul haar oogjes mochten nooit open gaan en nu ik haar zusje/broertje (nee, ik gebruik het woord brusje niet) mag voelen is er weer zoveel dat door me heen gaat. Geluk, opluchting, blijdschap en ja, ik geniet ervan! Maar er is ook gemis, boosheid, frustratie, rouw… ik neem elke dag weer afscheid en nog steeds kan ik het niet.

Geef me een paar daagjes, dan went het wel weer, dan heb ik mijn weg wel weer gevonden. En dan volgt er vast wel weer iets waarbij mijn hart weer een breuk erbij krijgt van de pijn dat wordt veroorzaakt door de dood van Juul, maar ook dingen waardoor mijn hart blijft groeien voor het nieuwe kindje in mijn buik. Het kindje dat hopelijk wel groot mag worden. Het kindje dat ook alle recht heeft op de aandacht en liefde van zijn/haar ouders en niet in de schaduw moet gaan staan van ons grote verlies.

Nu ben ik dik 19 weken, bijna de 20-weken echo. Ik ben er niet bang voor, denk ik….

  8 comments for “Zaterdagboek: heel even weer bij me

  1. mei 9, 2015 at 9:05 am

    Onbezorgd zal een zwangerschap nooit meer zijn als je een kindje hebt verloren. Ik ben tot en met de dag van de geboorte van mijn jongste bang geweest. Elk moment van stilte in mijn buik zorgde voor angst. Ik leefde van schopje naar schopje.
    Natuurlijk probeer je te genieten, maar je wilt je kindje zo graag levend in je armen dat het wachten pijn doet, want er kan nog van alles gebeuren (weten we).

    Ik hoop voor je dat je een rustige probleemloze zwangerschap hebt die lekker snel uitmondt in een bevalling rond de 40weken en een blakend voldragen gezond kindje. Juul kijkt mee en waakt als een beschermengeltje over jou en haar broertje of zusje.

    Veel sterkte, geluk en mooie momenten gewenst!

  2. mei 9, 2015 at 9:08 am

    Ik denk dat het heel normaal is dat de angst terug komt zo nu en dan.
    Houd vast aan de gedachten dat er dit keer geen complicaties zijn. Dat is geweldig!
    Hopelijk blijft het zo goed gaan en voor je het weet heb je de bewegelijke kleine in je armen.
    Geniet ervan!

  3. mei 9, 2015 at 9:48 am

    Wat mooi en invoelbaar beschrijf je de reis die je maakt door “het land van hoop en vrees”.
    Heel veel mooie momenten toegewenst.
    Warme groet, Jorien

  4. mei 9, 2015 at 10:01 am

    Met buikpijn lees ik je stuk. Ik kan het me zo erg voorstellen die angst. Juist nu je de kleine voelt trappelen in je buik. Nu wordt het ineens echt de bewegingen voel je nu. Die angst zal vast ook wel weer minder worden. Blij dat je ook kan genieten. Het gaat snel dat je nu al bijna op de helft ben.

    En blij dat je niet het besef hebt dat je bang bent voor de 20 weken echo, ik zal dat juist wel hebben met mijn ervaring.

  5. Marleen
    mei 9, 2015 at 11:52 am

    Weer zwanger zijn
    Is de grootste confrontatie die er bestaat aan het meest ingrijpende verlies dat een moeder kan meemaken

    Deze tekst is zo waar

    Dikke knuffel voor jou

  6. Karin
    mei 9, 2015 at 6:19 pm

    Lieve nathalie een Ewout, af en toe lees ik eens n blog als ie bij fb voorbij komt en ik vind jullie zo sterkt en zo knap!! Ik heb diepe respect en ik kan mij voorstellen dat de angst maar ook het verlangen terug komt!

    Liefs Karin

  7. Francis
    mei 9, 2015 at 10:21 pm

    Heftig maar heb vertrouwen en geloof in je kindje! Zelf lag ik vanaf de 13e week tot de 27e week zwangerschap opgenomen vanwege bloedverlies.. Toch nog onverwacht werd mijn kanjer geboren met 27 wkn en 3 dagen. Vanwege complicaties is hij lichamelijk en geestelijk beperkt maar inmiddels bijna 11 en mijn god wat ben ik trots op hem!!

    X

    • mei 11, 2015 at 7:41 am

      Wat fijn te horen dat je kindje nog bij je is. En wat mooi van je dat je hem omarmt met zijn beperkingen. Helaas is het voor mij lastig om vertrouwen te hebben. Mijn vorige zwangerschap heb ik ook erg veel in het ziekenhuis gelegen, ook met bloedverlies. En ondanks dat Juul* een waanzinnig sterk meisje was heeft zij het niet gered doordat haar navelstreng afgestorven was (door bloedingen/ontstekingen) De vechtlust van jou en je kindje garandeert niet altijd in het feit dat je een levend kindje in je armen mee naar huis kan nemen. Deze ervaring maakt dat het nu voor mij angstig zal blijven. de garantie dat het goed gaat kan niemand mij geven, daarvoor heb ik al veel te veel nare ervaringen van andere vlindermoeders gehoord.
      Maar het gaat nu goed, geen bloedverlies, dus ik heb echt wel goede hoop!

      Dank je voor je lieve woorden! Liefs Nathalie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

*

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram