De vrijwilligers: Wie zijn wij

Wij stellen ons even aan je voor!

Zonder hulp kan ik (Nathalie) het Vlinderkindcafé natuurlijk echt niet neerzetten. Daar heb ik enorm veel hulp bij. Dankzij de vrijwilligers Debie en Kelly is het café hoe het is!

Hieronder staan Debbie en Kelly. Allebei zijn ze moeder van een overleden kindje. Ieder hebben ze hun eigen verhaal en zij stellen zich kort even voor.

Vrijwilliger Debbie

vrijwilliger Debbie en haar zoontje Daan Vrijwilliger Debbie en Daan*

Ik ben Debbie, mama van Daan. Toen Daan overleed leerde ik vele andere onzichtbare moeders kennen. Daaronder viel Nathalie, we raakte aan de praat. En merkte dat we beide hetzelfde de wereld in wilde brengen. Er moest en zou een plek komen waar we samen konden komen, als lotgenoten. Kunnen lachen, huilen en praten. Zo is het Vlinderkindcafé ontstaan. Gewoon twee moeders die van hun overleden kind houdt, om anderen hier ook de weg in te vinden om erover te praten.  Toen het echt vormen aan ging nemen, kregen we ook hulp van Kelly. En samen zijn we een team moeders die het belangrijk vindt om te praten over onze kindjes die zo gemist worden.

Door mijn verhaal de wereld in te brengen, daag ik ieder ander uit om ook hun verhaal te vertellen.
Alle gevoelens die je voelt zijn normaal en mogen er zijn. Daan heeft mij trotse mama gemaakt. Van hem leerde ik onvoorwaardelijke liefde. Want Daan kwam op de wereld met een ernstige hartafwijking, klompvoetjes en het syndroom van down. Wij kozen bewust voor zijn leven. Maar helaas mocht hij niet ouder worden dan 4 maanden. Hij kwam bij mij en heel stilletjes verliet hij de wereld toen hij in mijn armen lag.

Vrijwilliger Kelly 

image2 mhairi

Inmiddels kennen we elkaar bijna 2 jaar, Nathalie en ik, wat begon als; ‘Hé, ik zie schrijven ook als een uitlaatklep om met mijn verlies om te gaan.’ is inmiddels gegroeid een echte vriendschap.
Nathalie en ik hebben beide een kind verloren tijdens de zwangerschap, een dochter. Ik koos of beter gezegd, ik kies ervoor dat ze verder leeft, niet op de manier zoals het hoort maar wel op een manier waarmee ik kan leven. Ik schrijf veel over Mhairi (want zo heet mijn dochter), ik schrijf over haar, over het verlies, het gemis, de leegte maar ook over mooie momenten, zoals de klavertjes die we vinden of de komst van haar broertje.

Of ik echt in en in gelukkig ben zoals ik dat vroeger was? Ik weet wel zeker van niet. Dat lijkt misschien gek maar iedereen die het verlies van een kind meemaakt herkent dit gevoel en dat maakt dat het zo fijn is om met lotgenoten te praten. We zoeken elkaar op via de social media kanalen (zo vond ik ook Nathalie) maar hoe fijn is het om elkaar in levende lijve te ontmoeten, om even met elkaar en een bakje koffie te zitten. Omringd door een omgeving die weet wat het is. Geen masker op, maar gewoon je echte ik of misschien wel je nieuwe ik.
Een prachtig idee om het café uit te rollen door heel Nederland en wie weet zelfs ooit de grens over. Maar meer nog vind ik het fijn dat ik onderdeel mag uitmaken van dit gebeuren. Het geeft mij altijd een beetje het gevoel dat ik toch ook zorg draag voor het kind dat wordt gemist.

 

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram