6 reacties op overleden baby

Ze schrikt niet alleen zichtbaar, maar laat het ook hardop merken. Weer een ander soort reactie wanneer ik iemand vertel dat ik vier kinderen heb. Dit is vaak al schokkend voor mensen, want vier kinderen… dat is niet mis! Maar ze schrok vooral toen ik vertelde dat er een overleden dochtertje bij zit. Pas bij het doorvragen van de andere persoon (Hoe oud zijn ze? enz) zeg ik tussen neus en lippen door dat er eentje bijna drie zou worden, maar dat ze bij de geboorte is overleden. Het is misschien ook raar en schokkend dat ik dat net zo makkelijk opsom in het rijtje van de leeftijden van mijn kinderen en hier komen dan ook wisselende reacties op! Ik zet er een paar op een rijtje voor je.

b6a6a8f25f6ca4c3d69988c538df92b1

De: ik weet niet wat ik zeggen moet-reactie

Niet iedereen weet hoe hij op zo’n moment kan reageren. Vaak overval je iemand echt met zo’n mededeling en staan ze even met hun mond vol tanden. De ene zegt: “Ik weet niet wat ik zeggen moet.” en de ander loopt meteen vast in zijn/haar woorden. Ik vind dit niet erg, ik zou het eerlijk gezegd ook niet weten.

Een tijdje geleden heeft een ‘oude’ Pabo-vriendin afscheid moeten nemen van haar dochtertje. Ik hoor dat en wil graag contact opnemen met haar… maar wat moet ik zeggen? Wat zijn de woorden die ik kan gebruiken? Ik weet het echt niet… Dat zeg ik dan dus ook, dat ik weet dat er geen woorden zijn… Maar als ik er al over na moet denken, wat verwacht ik dan van een ander?

De: Ik weet hoe het is, maar eigenlijk dus niet-reactie 

Deze vind ik wel storend, tenminste als men niet echt weet hoe het is. Soms kom je in gesprek met iemand die hetzelfde heeft meegemaakt en dan voel je toch zo’n ‘band’. Je weet meteen wat iemand heeft doorgemaakt tot in de diepste emoties… Je bent een soort verbonden omdat je bij iemand zijn gevoel kan komen waar niemand anders komt.

Maarrrr… heb je het nooit meegemaakt..? Probeer dan alsjeblieft niet te vergelijken met een zogenaamd vergelijkbare situatie. Deze is er namelijk niet! Daarmee leg ik niet verdriet op een weegschaal. Want een jong meisje waarvan haar moeder overlijdt is waarschijnlijk één van de vreselijkste dingen die iemand kan overkomen, net als het verlies van een kind. Maar als je zoiets nooit heb meegemaakt dan komt jouw ergste verdriet hier (voor jouw idee) natuurlijk het dichtst in de buurt. En dan zijn er mensen die denken dat ze weten hoe het voelt. Maar na alle blogs die ik schreef en las, na alle boeken die er geschreven zijn… Zelfs na het lezen van al deze woorden zul je het gevoel niet 24/7 met je meedragen en zal het gevoel nog steeds niet zo in je lijf en ziel verweven zitten zoals bij ouders van overleden kindjes. Zul je niet in de meest ondenkbare situaties geconfronteerd worden. Zul je niet zo vaak moeten doen alsof of “weg moeten slikken om…” of “een neppe glimlach laten zien omdat…” 

Niet omdat het verdriet erger is dan… maar omdat het anders is dan….

De: Ik vind het zo zielig voor je-reactie

Er is een verschil tussen medeleven en medelijden. Mensen die met me meeleven vind ik fijn. Maar medelijden vind ik minder. Ik ben niet zielig. Ik vind mezelf ook niet zielig. Ik heb iets vreselijk triest meegemaakt en dat zal altijd bij me horen. Ik zal daar nooit afscheid van kunnen of willen nemen, maar mijn leven is verder heel mooi en leuk. Ik ben inmiddels op een goede plek. Af en toe ga ik terug naar dat zwarte gat, maar ook daar is iets heel moois en ze heet Juul!

De: Ik heb ook zoiets ergs meegemaakt en luister liever niet naar jouw verhaal-reactie

Pffftttt… hier loop ik maar snel door en kap het gesprek al snel af! “Sorry, druk…!” Ik heb absoluut geen problemen met luisteren naar mensen en hun problemen, maar als ik net vertel dat ik een overleden kindje heb en jij begint over de gekneusde teen van je kat…

De mijn hond is dood, dat is toch ook je kindje-reactie

Nee… sorry. Je kan heel veel van je hond houden en verdriet hebben en rouwen om je hond. Je kan zelfs je hond je kindje noemen. Maar no way, never ever is dit hetzelfde als dat het je kindje ìs. Ik heb honden gehad en honden verloren en ik snap werkelijk waar niet hoe men zich kan indenken dat het overlijden van je hond hetzelfde is als het overlijden van je kind! (hier gooi ik rouw dus even wel op een weegschaal blijkbaar, sorry…)

De: ik ben oprecht geïnteresseerd-reactie

Ik denk dat de meeste onzichtbare moeders dit het prettigst vinden. Want het is fijn als iemand vraagt naar haar/zijn naam. En soms zelf doorvragen naar het hoe en wanneer. Ik kan me trouwens voorstellen dat niet iedereen hier op zit te wachten.  Ik zelf vind dit geen probleem.

Nu zal ik niemand oordelen op zijn of haar reactie hoor. Iedereen reageert op zo’n moment ook instinctief en denkt misschien bij thuiskomst ook wel “Wat heb ik nou toch gezegd?!?!” Of dat ze er geen erg in hebben dat hun reactie een beetje ongepast was… Ook dat kan en is niet erg, want iedereen reageert vanuit een goed hart!

Welke reactie mis jij nog? Welke vind jij echt heel raar?

  3 comments for “6 reacties op overleden baby

  1. Sanne
    februari 15, 2016 at 8:03 am

    Wauw zo herkenbaar weer.
    Ik heb er wel eens over nagedacht om een boek te schrijven met alle reacties die je beter niet kan geven in deze situatie. Het zal een behoorlijk dik boek gaan worden…..

    Ik werk in een schoonheidssalon en dus de heledag met mensen in contact. Wanneer een klant mij vraagt of ik kinderen heb antwoord ik ook altijd ja een zoontje maar helaas is jonah niet meer bij mij maar een mooi sterretje. Nou daar heb ik al zo veel domme reacties op gehad. Ik heb therapie gehad , hoe om te gaan op mijn werk met het verlies. Deze vrouw zei me ook , misschien kan je het dan beter niet vertellen.. Alsof ik kan antwoorden op de vraag heb je kinderen: nee. Wat zou ik me schuldig voelen naar jonah toe dus dit is geen optie. Ik zeg het ze met trots en hoop op een meelevend oprechte reactie en dat dit daarna ook klaar is en ik niet bij elke klant een uur lang vragen hoef te beantwoorden over het hoe en waarom.

    Wat betreft de vraag van jou: welke er bij tussen past . Wat mij betreft de reactie waarbij mensen denken het te kunnen verzachten door te zeggen. Het had zo moeten zijn, het is de natuur, wat raar dat je dan geen miskraam hebt gehad want vaak geeft het lichaam het wel aan als er iets niet goed is etc etc. Volgende keer lukt het vast wel. En dan kan er serieus gevraagd worden: nou ben je alweer aan het oefenen? 1maand naar data.

    Ik kon mij er altijd zo boos om maken, maar ben het ondertussen wel gewent en vind het vervelender voor zulke mensen, dat ze sociaal gezien te kort komen in het verplaatsen in iemands gevoel/ verdriet.
    Gelukkig hebben wij dan nog de nep glimlach en blijft de klant koning….?

    • februari 15, 2016 at 10:42 am

      Wauw wat een slecht advies om ‘het misschien niet meer te zeggen”!!! Die therapie zou voor mij snel afgelopen zijn…
      En dan het had zo moeten zijn… pffff soms snappen mensen het echt niet.

  2. Jeanne
    februari 15, 2016 at 8:39 pm

    Nummer 7: “O, misschien maar goed dan, meestal is er dan toch iets niet goed”
    Nummer 8, met een gebaar naar volwassen verstandelijk gehandicapte zoon: “Wees maar flink, dat van jou kan nog goed komen (nieuwe baby), dat van mij komt nooit meer goed..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

*

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram