Taboe Regenboogbaby, verplicht op een roze wolk

roze wolk

“Het is nogal een taboe, je wordt bijna verplicht om op een roze of blauwe wolk te zitten, zeg maar…”

Zomaar een rake zin uit één van de mailtjes die ik ontving na mijn oproep met de vraag hoe jouw ervaring was na het zwanger zijn en krijgen van een regenboogkindje (een baby geboren na het overlijden van je overleden kindje). Het taboe op de gevoelens die je zogenaamd niet zou moeten of mogen hebben wanneer je net een gezonde baby hebt gekregen, of wanneer je zwanger bent van je regenboogkindje. Voor moeders van overleden kindjes komen er vaak zoveel andere emoties bij een zwangerschap en geboorte, emoties waar je je heel erg eenzaam en alleen in kan voelen.

Onderstaand een aantal ervaringen en reacties gebundeld:

Welke kan je o.a. verwachten?
  • Verdriet om je overleden kindje en veel kriebels in je buik en hart voor je regenboogkindje, heel tegenstrijdig.
  • Het gevoel dat het oneerlijk is, waarom mocht …* niet blijven leven en opgroeien?!
  • Schuldgevoel: Dit kan twee kanten op. Schuldgevoel naar je regenboogbaby, dat je zo neerslachtig en verdrietig kan zijn bijvoorbeeld. Of juist schuldgevoel naar je overleden kindje toe, dat je zo gelukkig bent en geniet van je kleintje.
  • Je verdriet kan ineens erger worden.
  • Je gaat je nog meer beseffen wat je mist en wat jouw overleden kindje nooit ….(vul maar in, dit is een hele lijst)
  • De baby’s kunnen erg op elkaar lijken, dit kan fijn, maar tegelijkertijd ook erg confronterend zijn.
  • Je kan over beschermend worden of juist afstand gaan creëren.
  • Omgeving die niet snapt dat het zo moeilijk voor je is of dat je dat niet durft te zeggen, want verwachten ze immers niet dat je de happy kraamvrouw bent?! Maar is dit altijd wel zo?
  • Het gevoel hebben dat ‘anderen’ je overleden kindje vergeten of denken dat dat nu wel ‘over’ is.
  • Angst: Het blijft moeilijk… Erop vertrouwen dat je kleintje het goed doet en niet ‘ook’ dood zal gaan. Vertrouwen groeit meestal langzaam. en of het ooit zal verdwijnen? Dat heeft geen enkele moeder, angst om je kind te verliezen kennen alle moeders.
Wat is “normaal”

Al het bovenstaande mag je uiteraard in de categorie normaal plaatsen! Het is echt niet vreemd of raar dat je dit ervaart. Misschien herken je niks in het bovenstaande, ook dat is uiteraard normaal. Jouw emoties zijn van jou en niemand kan je vertellen dat dat niet normaal is!

Ik denk dat het belangrijk is om er open over te blijven. Niet iedereen is begripvol, maar de reacties kunnen je wel eens positief verbazen. Laat het geen taboe worden. Jij hebt recht op jouw gevoel!

Opmerkingen van anderen
  • De meest voorkomende opmerking is denk ik dat je vooral moet genieten (zwanger of net een baby), “Het gebeurt echt niet nog een keer!” schijnt nogal een veel voorkomende aansluitende zin te zijn. Oeh, deze mensen kon ik wel schieten! Hoe moet je genieten als je dit hebt meegemaakt? Natuurlijk zou je dat willen, maar deze knop is niet zomaar omgezet. Pak je genietmomentjes (en dat doe je vast en zeker), bij de schopjes of de hik in je buik. Het kloppend hartje op de echo (welke natuurlijk pas volgt na een vreselijk angstige wachtkamer waarin je alle doemscenario’s al hebt afgespeeld in je hoofd). Ook na de geboorte geniet je natuurlijk wel, maar… die roze wolk is er nu eenmaal niet 24/7. En dat is logisch, want wie geeft de garantie dat het niet nog een keer gebeurd?
  • Of juist “Zou je het nog wel een keer doen?” (zwanger worden) Moeilijk, maar ook begrijpelijk. En natuurlijk heb je die twijfel ook, maar je bent moeder geworden en je kan nu geen moeder zijn in het dagelijks leven, zoals je zovelen ziet rondlopen. Het gevoel dat je nog een kindje wil komt vaak al heel snel na het overlijden van je baby, misschien wel meteen. En de angst of het goed gaat, de angst of je er wel juist aan doet zal altijd aanwezig zijn. Echter, meestal is de wens voor een kindje zo groot dat je er toch voor gaat.
  • Oh maar je word heus wel een keer moeder!Ik ben toch al moeder!!!” zal meteen door je hoofd schieten. Je hebt een kindje in je buik gehad, gezien en gevoeld, je hebt een kindje gebaard. Je hebt je kindje waarschijnlijk vastgehouden en misschien zelfs mee naar huis genomen en. Je hebt alleen nooit je kindje mogen opvoeden, grootbrengen, groter zien groeien…
 Waar liep jij vooral tegenaan?

Misschien heb jij nog veel meer en/of andere ervaringen. Misschien ervaar jij het heel anders. dat kan natuurlijk. Ik hoor graag van jou hoe jij het ervaart!

  4 comments for “Taboe Regenboogbaby, verplicht op een roze wolk

  1. T
    augustus 3, 2016 at 8:35 am

    Het meeste van hierboven had ik ook. Bij de tweede uitgelegd dat het niet fijn is opmerkingen als je moet genieten en ach het komt nu echt wel goed… nou nee dus ook de tweede verloren dan denk je mensen leren ervan.. Nee bij de derde zeggen ze het gewoon weer!! Ze snapten het toch?
    Verder klopt het dat je je vrienden en familie in dit soort tijden echt leert kennen, ipv steun kreeg ik alleen maar verwijten, roddelden ze over me en werd ik genegeerd. En ik trok me steeds meer terug… raar was dat.. uhhu ?

    Het deed me vrij weinig mij was duidelijk wat ik aan dat soort mensen had.
    En was te depressief om me er überhaupt druk over te maken.. niks interesseerde me.
    Strandje overleven was ingeschakeld.

    Toen was eindelijk de 20 weken echo goed en bleek het een meid.. vorige twee waren jongens… mijn jongens ? en nu dus een meid wat was ik boos verdrietig en noem maar op.. en dat zwarte gat waar ik inviel was ineens nog dieper. Baby shoppen ja leuk alles blauw wou niks roze.
    En dan krijg je opmerkingen zo blij dat het een meid is dan gaat het nu goed. Ik wou geen meid maar een jongen
    Langzaam aan begon de verwerking en kocht ik steeds meer roze.. Wat was dat eigenlijk toch leuk al die jurkjes . Ik was voorbij de 21 weken en dacht alleen maar rond dit termijn ben ik je broertje verloren. Hetzelfde met 30 weken.
    En nog zei iedereen geniet ervan.. Ja leuk steeds met bepaalde dagen en termijnen geconfronteerd worden met verlies van je zoontjes. Genieten!!! Ook de opmerkingen straks heb je je baby levend in je handen… Ja het zal eerst maar zien of dat echt gebeurd vorige keren dacht ik dat ook en gebeurde steeds niet of stierven na half uur in mijn armen.
    Toen de dag van de inleiding ze is geboren.. eerst nog stress omdat de navelstreng om haar nek zat en ze niks deed.
    Maar eindelijk had ik d’r vast eindelijk een levend kindje en we mochten dezelfde dag naar huis.. nu niet een begrafenis te regelen maar leren een bedje op te maken.
    Maar wat er daarna gebeurde had ik nooit verwacht.. ik keek 3 jaar uit naar een wondertje eindelijk was ze er… en het deed me niks? al had ik d’r laten vallen had het mij toen koud gelaten wat voelde ik mij slecht. Ik misde mijn jongens en wou haar niet.
    Mijn man durfde niet aan het werk dus heb hem beloofd dat ik d’r echt niks aan zou doen.. schaam me er nog voor. Nu is ze 4 maanden en geniet nu volop van dr en nee wil haar nooit meer kwijt ons mooie wonder. En er is een nieuw wonder onderweg ❤hopelijk gaat alles goed dat is het belangrijkste geslacht doet er niet toe… niet meer ?

    • augustus 3, 2016 at 8:41 am

      Oh wat heftig zeg… dat mensen nog zo’n bord voor hun kop kunnen hebben, zeg maar…
      Ik vind het ontzettend dapper en bewonder je dat je dit zo met ons deelt <3

      alle liefs jouw kant op!!!

  2. H.
    augustus 3, 2016 at 9:49 am

    Wij staan nu, na het verlies van ons eerste gezamelijke meisje voor de beslissing.
    Waar ik als papa het een hele moeilijke keuze vind. Ja of nee. Nog een keer proberen of niet. Weet mijn wederhelft het zeker. Zij wil nog eens er voor gaan. Ditmaal met dikke ondersteuning van het ziekenhuis.

    Ik begin nu pas weer te voelen. Mijn lachen word nu pas weer echt. Betrapte er mezelf net op dat ik aan het dansen was tijdens het werk. En ja. Ik ben nu aam het werk. Tijdelijk. Uitzend. Maar toch. Ik ben aan het werken. Werken en verwerken.

    Ik vind het nu nog een moeilijke beslissing. Vooral angst. Maartoch. Ik wil wel een kleintje in mijn armen hebben. Eentje die me aankijkt en naar me lacht. Een waar ik midden in de nacht voor uit bed moet. Die lekker op mn borst in slaap kan vallen.

    Als onzichtbare vader stuit ik heel vaak op onbegrip overigens. Want ik heb haar niet in me gedragen. Alsof dat afdoet aan de gevoelens die ik al snel voor ons meisje voelde.

    Mjah. Mensen zijn kortzichtig…

    • augustus 3, 2016 at 9:58 am

      Voor onzichtbare vaders is inderdaad nog minder begrip. Ik herken vanuit mijn eigen man de onzekerheid en angst voor een volgende zwangerschap. En de grote wens om toch een kindje groot te mogen zien groeien…

      Hij schreef ooit het onderstaande. Misschien vind je het fijn om te lezen.

      http://mylifeblogs.nl/invisible-dad-superheld/

      Alle liefs voor jullie <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

*

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram