De roze wolk

117598011_250aa8ffb1_z

My life…bestaat die roze wolk wel?

Samen zwanger

Het was allemaal goed getimed! Samen met mijn zusje en één van mijn beste vriendinnen! We waren zwanger! Hoe leuk is dat en hoe vaak gebeurd dit. We zaten allemaal op dezelfde roze wolk en we konden de hele dag lekker klagen over alle kwaaltjes en je praten over je geluk. Daarnaast ben je al je hele toekomst (of eigenlijk de toekomst van de baby’s) aan het uitstippelen. Misschien komen ze wel allemaal bij elkaar in de klas? En wie weet, worden het wel hele goede vrienden/vriendinnen. Zou hier een bijzondere band ontstaan tussen neefjes en/of nichtjes? We raakten niet uitgepraat. Ook waren we alle drie overtuigd dat dit onze laatste kindje zou zijn. Het was dus extra genieten en alles nog voor een laatste keer beleven…

Verder uit elkaar, dichter naar elkaar toe

Toen begonnen bij mij de bloedingen, de placenta previa* werd een feit. De roze wolk werd al snel overschaduwd door een grijze. Genieten was er niet meer bij en het werd ziekenhuis in en uit. Veel controles, veel angst en onzekerheid hielden mijn dag bezet. Mijn buik groeide en ik kon het niemand laten zien. Ik lag thuis op de bank of in een ziekenhuisbed.

Mijn zus en vriendin waren uiteraard bang met en voor mij. Zij voelden als geen ander de angst die ik doormaakte. Ook zij hadden een kleintje in hun buik en konden zich niet meer inleven dan ieder ander hoe angstig dit voor ons moest zijn. Ze stonden altijd voor me klaar. En ondanks deze steun voel je je toch alleen. Zij gaan verder, zij gaan de stad in om alle spulletjes voor de baby te kopen, kijken uit naar de controle bij de verloskundige, werken, sporten nog een beetje,  en mogen verder op hun roze wolk.

Terwijl zij elke dag weer vrolijk opstonden op die roze wolk werd ik wakker en wilde alleen maar horen of het hartje van mijn baby nog klopte. Elke dag was overleven en iedere week die we gehaald hadden was een mijlpaal die we erbij mochten krijgen. Tot de dag dat ik wakker werd en ik de hartslag van Juul zag zakken tot het verdween…

Kleintjes worden groot

Hoe kan ik toch van deze twee kleintjes genieten ondanks de pijn die ik heb als ik ze zie? Ik weet het niet, maar ik doe het absoluut wel! Het is uiteraard heel zwaar. Mijn neefje was vier weken toen Juul geboren werd en mijn vriendin beviel twee weken later van haar dochter.

Ik ben ze nooit uit de weg gegaan, dat wilde ik niet. Ik wist dat iedere confrontatie zwaar zou zijn, maar ik wilde ze allebei in mijn leven. Wanneer ik ze op schoot had, kreeg ik het gevoel dat ik dankbaar was dat deze prachtmensje niks was overkomen, dat zij veilig bij hun papa en mama waren. Maar vooral voelde ik mijn verdriet en verlangen naar Juul sterker dan op welk moment dan ook. Ik voelde het babyhuidje, het huidje wat ik zo miste, het huidje wat ik maar heel even heb mogen voelen, maar wat ik bij het strelen van een babyhandje toch af en toe in mij herinnering terug kan halen. De baby’s worden groter en het vergelijken met Juul verdwijnt. De pijn van je herinnering veranderd in de pijn van herinneringen die je niet hebt kunnen maken. En elke keer als ik ze zie vraag ik me af hoe Juul nu zou zijn, hoe ze eruit zou zien, wat haar eerste woordjes zouden zijn… Herinneringen die ik nooit zal krijgen.

Hoe is het voor de verse mama’s

Het gesprek gingen we nooit uit de weg. Niemand deed alsof Juul er nooit was geweest, niemand vermeed ‘het’ onderwerp “omdat het misschien wel teveel verdriet bracht”.

Toch is het voor hun ook niet makkelijk geweest. Naast hun verse geluk was het ook voor hun een vreselijke confrontatie. Ze wisten hoeveel pijn het mij moest doen om hun geluk aan te moeten zien. Mijn zusje heeft zich lange tijd schuldig gevoeld. Zij had wel haar kindje en zij was (naast haar rouw om Juul) dolgelukkig. Hoe kon zij dit toelaten, zonder mij pijn te doen? We hebben er een prima weg in gevonden met elkaar. Dit gevoel moest slijten, zij moest vooral dankbaar zijn dat hij er was! En ze kon zien dat ik echt wel kan genieten van dat mannetje.

Beide hebben het met de bevalling voor hun kiezen gehad en kregen keihard het besef dat de zekerheid van een gezond kindje op schoot er nooit is. Die echte roze wolk…die is er misschien wel helemaal niet.

Forumtip: Je herkent het misschien wel, de angst. en misschien had jij ook wel een complicatie? Via het forum kun je jouw ervaringen ook delen.

COMPLICATIE TIJDENS ZWANGERSCHAP

My life blogs, how is your life?!

Liefs Nathalie

*Placenta previa (voorliggende placenta)

Bij een placenta previa ligt de placenta over de baarmoeder heen, gedeeltelijk of totaal (bij mij totaal). Dit kan heftig bloedverlies veroorzaken. Dit bloedverlies kan ernstige gevolgen hebben: De bevalling kan in gang worden gebracht. En de placenta kan losraken. 

 

  8 comments for “De roze wolk

  1. Melanie
    november 1, 2014 at 11:23 am

    Ik heb idd een top zwangerschap gehad. En idd een pittige bevalling die ook zo maar anders had kunnen aflopen. Nogsteeds voel ik af en toe dat schuldgevoel. Ben idd ook erg blij dat Matthew je kan laten lachen.
    Roze wolk tijdens mijn zwangerschap was er niet zo zeer. Omdat jij het moeilijk had in die periode was mam naar mij erg overbezorgd, wel begrijpelijk maar voor mij soms ook heel vervelend. Kan er nu wel om lachen. Bijvoorbeeld, belde ik mam, nam zij op met de vraag; je water is toch niet gebroken? Hahaha
    Laatst toen jij je haar had geknipt en matthew je maar raar vond, kreeg ik best een rot gevoel, ik baalde enorm dat hij ff van je moest huilen. Gelukkig is dat weer over en geeft ie jou graag kusjes.
    Love you xxx

    • november 2, 2014 at 6:08 pm

      Haha, ik kon daar wel om lachen hoor! Ik weet toch dat ie gek op zn tante is! Dat zit wel goed hoor! kisszz

  2. november 1, 2014 at 4:13 pm

    Ik weet ook als geen ander hoe je van die roze wolk kunt vallen, het is verschrikkelijk .. en idd voor jou staat op dat moment de wereld stil, en niet even nee lijkt wel dagen of zelfs weken. Je hebt het mooi verwoord !

  3. monique
    november 1, 2014 at 7:30 pm

    Wat een knappe woorden weer nathalie!
    Ik heb je wel gemeden omdat ik je het verdriet en de pijn niet kon en wilde aandoen. Sorry daarvoor.

    X

    • november 2, 2014 at 6:07 pm

      Ach meis, heel lief van je. Maar dat hoeft echt niet. xxx

      • monique
        november 2, 2014 at 6:28 pm

        Nou Nathalie, ik vind van wel.
        Het lijkt me het ergste wat je in het leven kan overkomen.

  4. Arlette
    november 2, 2014 at 10:21 am

    Ik weet heel goed hoe het is om een roze wolk te hebben zowel in mijn zwangerschap en de periode daarna. Bij mijn eerste dochter ging werkelijk alles perfect. Hoe anders bij de tweede, mijn zwangerschap liep buitengewoon maar doordat er al eentje rondloopt en door toch wel het zorgen maken om die persoon in die kuil voelde het de tweede keer heel anders. Want Naat ik had niks liever gewild dan samen met bolle buikjes door de stad struinen op zoek naar leuke meidendingetjes. De impact van de geboorte van Juul is denk ik ook groter geweest dan dat ik me toen besefte, zeker door de pittige bevalling van de tweede kwam ik daarna in een periode die zeker geen roze wolk was. Gelukkig gaat alles goed nu maar kan dit nog steeds niet met droge ogen schrijven. Ik ben wel heel blij dat ik die periode goed met je heb kunnen delen maar aan het voorjaar van 2013 blijft altijd een traan kleven.

    Wat me wel is opgevallen is dat er niet veel over wordt gesproken als die wolk niet zo roze is. Dat is jammer want ik denk als iedereen er open over is het een stuk makkelijker is om weer op te krabbelen
    xxx

    • november 2, 2014 at 6:44 pm

      Ik ben blij dat wij er heel goed samen over praten en er echt samen doorheen gegaan zijn!

      Het niet zoveel over praten (als er geen roze wolk is) dat komt denk ik door de angst die erbij komt. Die wil je uiteraard niet te dichtbij hebben, dat maakt het erg echt dan. Ook wij bleven onszelf overtuigen dat het ‘wel goed zou komen’. Het gebeurt toch altijd bij een ander?

      xxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

*

Visit Us On TwitterVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram